i tak się kiedyś skończy

zegar tyka, wskazówki odliczają wstecznie czas do początku
lecz czas sie nie cofnie, posówa się do przodu
pamiętając każdy ból, zabliźniając każdą ranę
wciąż do przodu, coraz dalej…
w przepaść zapomnienia…

Ten wpis został opublikowany w kategorii Uncategorized. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Możliwość komentowania jest wyłączona.